متن سخنرانی من در سنای ایتالیا :
به نام خداوند جان و خرد
اعلی حضرتین، خانم ها ، آقایان . نمایندگان محترم
برای من مایه افتخار است که امروز توانسته ام در جمع شما حضور یابم و فرصتی داشته باشم تا به عنوان روزنامه نگاری که در جریان حوادث غم انگیز پس از انتخابات ایران، ناچار به ترک سرزمینش شد صحبت کنم.
یکسال پیش در چنین روزهایی میلیون ها میلیون ایرانی، در اعتراض به تقلب گسترده دولت و نظامی ها در انتخابات به خیابان ها ریختند و اعتراض خود را به این فریب بزرگ نشان دادند.
واقعیت آن است که ایرانی ها در سالهای اخیر و پس از ناکامی دولت اصلاح طلب محمد خاتمی در برآورده کردن خواست های دمکراتیک مردم، نسبت به انتخابات و حضور در پای صندوق های رای بی اعتماد شدند که نتیجه همین دوری مردم از صندوق های رای برآمدن محموداحمدی نژاد به عنوان رئیس جمهور ایران، در پنج سال پیش بود.
پس از آن زمانی که ایرانیان متوجه شدند که عملکرد و سخنان احمدی نژاد موجب عقبگرد کشور و سرافکندگی ملت بزرگ و پرغرور ایران در بین سایر ملت ها می شود
و نتیجه اعمال او جز سرکوب و خفقان و دروغ ، برباد دادن ثروت های کشور، گسترده کردن حضور نظامیان در همه شئون زندگی اجتماع ایران و انزوای بیشتر کشور در سطح بین الملل، تبدیل کشورهای دوست به مخالف و کشورهای منتقدو مخالف به دشمن، پسرفت های حقوقی زنان و آزادی های دانشجویان و رسانه ها ثمری ندارد. به ناچار بار دیگر در صف های طولانی رای گیری شرکت کردند تا بتوانند به عمر دولت محموداحمدی نژاد پایان دهند.
خانم ها آقایان ؛
پس از اعلام نتایج انتخابات سراسر فریبکارانه دوازده ژوئن، میلیونها ایرانی به خیابان ها آمدند و به صورت مسالمت امیز دست به راهپیمایی زدند، اما شدت برخوردها و سرکوب ها چنان بود که دهها نفر کشته و هزاران تن به زندانها افتادند. آنها کشته شدند تا با خون خود این پیام را به دنیا مخابره کنند که احمدی نژاد نماینده آنها در دنیا نیست.
چهار روز بعد 3 میلیون نفر از مردم تهران در تظاهرات بزرگ سکوت شرکت کردند. آنهم در حالی که نه احزاب مخالف فراخوانی داده بودند و نه رسانه ای برای مخالفین مانده بود تا از مردم چنین دعوتی کنند و شاید از این نظر این بزرگترین و بدیع تظاهرات در دهه های اخیر آنهم در یک کشورغیردمکراتیک به حساب آید.
آن روزها آنچه که دستهای ملت ایران را به یکدیگر گره زد و موجب شد تا گردهم آیی های بزرگی برپا شود و حکومت احمدی نژاد را متزلزل کند شبکه های اجتماعی و اینترنت بود. زیرا همانطور که شما می دانید رسانه هایی چون رادیو و تلوزیون در انحصار دولت هستند و روزنامه ها نیز زیر فشار سنگین سانسور هستند.
تنها نگاهی کوتاه به این آمار می تواند به ما کمک کند تا به شرایط سخت اطلاع رسانی در ایران پی بیریم. تنها در یکسال اخیر و پس از روی کار آمدن دوباره محموداحمدی نژاد ١٧٠ روزنامهنگار و وبنگار از جمله ٣٢ زن بازداشت شدند.
٢٢ روزنامهنگار و وبنگار به بیش از ١٣٥ سال زندان محکوم شدهاند. ٨٥ روزنامهنگار و وبنگار در انتظار دادگاه و یا حکم زندان خود بسر می برند. ٣٧ روزنامهنگار و وبنگار هم اکنون در زندان بسر می برند. ٢٣ روزنامه توقیف و یا مجبور به توقف انتشار شدهاند و ١٠٠ روزنامهنگار و وبنگار مجبور به ترک کشور شدند.
شاید برای شما نیز شگفت انگیز باشد که روزنامه نگاری چون خانم ژیلا بنی یعقوب به سی سال محرومیت از فعالیت رسانه ای محکوم شده است و یا آنکه دوست و همکار من آقای مسعود لواسانی به جرم تلاش برای انتشار اخبار واقعی و مبارزه با سانسور، به بیش از هشت سال زندان محکوم شده است و هم اکنون پس از چند ماه بازداشت هنوز نتوانسته است که حتی یکبار به مرخصی بیاید و فرزند دو ساله خود را در آغوش بکشد.
هیچ کدام یک از دادگاههای روزنامه نگاران، بر اساس هیچ یک از موازین حقوق بشری نبوده است که این موضوع بارها منجر به اعتراض نهادهای حقوق بشری در دنیا شده است.
فرهمند علیپور
خانم ها ، آقایان
بسیاری ها از من پرسیده اند که چگونه می توان به حمایت از تحقق دمکراسی در ایران و کمک به جنبش سبز پرداخت؟ پاسخ من چیزی نیست جز اینکه تنها به جریان آزاد اطلاع رسانی در ایران کمک کنید، خود ایرانیان راه رهایی و ایجاد دمکراسی در کشورشان را می دانند.
ملت های آزاده جهان و نمایندگانشان باید مانع ارسال پارازیت های دولت ایران بر روی امواج کانال های تلوزیونی و خبری شوند. در حالی که اکنون جمهوری اسلامی خود کانال هایی خبری به زبان انگلیسی همچون «پرس تی وی» و عربی زبانی چون «العالم» را راه اندازی کرده و از امکانات ماهواره ای برای رساندن دیدگاههای خود استفاده می کند مانع از آن می شود تا ایرانیان بتوانند صدای های دیگر، و از جمله روشنفکران و روزنامه نگارانی که ناچار به ترک وطن شده اند را بشنوند. همچنین من از نمایندگان ملت های آزاده دنیا می خواهم در عرصه اینترنت به یاری 24 میلیون کاربر و مشترک آن در ایران بیاید. کاربرانی که اکثرا از جمعیت جوان و پویای کشور و خواهان سبک زندگی متفاوت، آزادی های اجتماعی و سیاسی هستند.
امروزه اینترنت تنها ابزار اطلاع رسانی باقی مانده در درون کشور و تنها راه آزادی خواهی و نقل و انتقال افکار و اطلاعات و اخبار است . اما متاسفانه با سانسور شدید دولت، امروزه فیلتر شدن یا از دسترس خارج شدن سایت و یا حتی وبلاگی که اندک مخالفتی با دیدگاه های رسمی داشته باشد به ساعت هم طول نمی کشد.
امروز برای زنده ماندن صدای آزادی خواهی در ایران آنچه بیشتر از همه مورد نیاز است آنتی فیلترهایی است که مانع از مسدود شدن اطلاعات در ایران شود و به نظر می رسد با توجه به وضعیت کنونی ایران و خیزش بزرگ مردم دمکراسی خواه و عدالت طلب آن ، باید برای کمک به پیروزی این جنبش مردمی ، باید دست های سرکوب گر و مستبد دولت احمدی نژاد را از اینترنت دور کرد تا ایرانیان خود بتوانند با استفاده ای این ابزار بهترین راهها را برای پیروزی جنبش پیدا کنند.
.
.
