به نام خداوند جان و خرد

اعلی حضرتین، خانم ها ، آقایان . نمایندگان محترم

برای من مایه افتخار است که امروز توانسته ام در جمع شما حضور یابم و فرصتی داشته باشم تا به عنوان روزنامه نگاری که در جریان حوادث غم انگیز پس از انتخابات ایران، ناچار به ترک سرزمینش شد صحبت کنم.

یکسال پیش در چنین روزهایی میلیون ها میلیون ایرانی، در اعتراض به تقلب گسترده دولت و نظامی ها در انتخابات به خیابان ها ریختند و اعتراض خود را به این فریب بزرگ نشان دادند.

واقعیت آن است که ایرانی ها در سالهای اخیر و پس از ناکامی دولت اصلاح طلب محمد خاتمی در برآورده کردن خواست های دمکراتیک مردم، نسبت به انتخابات و حضور در پای صندوق های رای بی اعتماد شدند که نتیجه همین دوری مردم از صندوق های رای برآمدن محموداحمدی نژاد به عنوان رئیس جمهور ایران، در پنج سال پیش بود.

پس از آن زمانی که ایرانیان متوجه شدند که عملکرد و سخنان احمدی نژاد موجب عقبگرد کشور و سرافکندگی ملت بزرگ و پرغرور ایران در بین سایر ملت ها می شود

و نتیجه اعمال او جز سرکوب و خفقان و دروغ ، برباد دادن ثروت های کشور، گسترده کردن حضور نظامیان در همه شئون زندگی اجتماع ایران و انزوای بیشتر کشور در سطح بین الملل، تبدیل کشورهای دوست به مخالف و کشورهای منتقدو مخالف به دشمن، پسرفت های حقوقی زنان و آزادی های دانشجویان و رسانه ها ثمری ندارد. به ناچار بار دیگر در صف های طولانی رای گیری شرکت کردند تا بتوانند به عمر دولت محموداحمدی نژاد پایان دهند.

خانم ها  آقایان ؛

پس از اعلام نتایج انتخابات سراسر فریبکارانه دوازده ژوئن، میلیونها ایرانی به خیابان ها آمدند و به صورت مسالمت امیز  دست به راهپیمایی زدند، اما شدت برخوردها و سرکوب ها چنان بود که دهها نفر کشته و هزاران تن به زندانها افتادند. آنها کشته شدند تا با خون خود این پیام را به دنیا مخابره کنند که احمدی نژاد  نماینده آنها در دنیا نیست.

چهار روز بعد 3 میلیون نفر از مردم تهران در تظاهرات بزرگ سکوت شرکت کردند. آنهم در حالی که نه احزاب مخالف فراخوانی داده بودند و نه رسانه ای برای مخالفین مانده بود تا از مردم چنین دعوتی کنند و شاید از این نظر این بزرگترین و بدیع تظاهرات در دهه های اخیر آنهم در یک کشورغیردمکراتیک به حساب آید.

آن روزها آنچه که دستهای ملت ایران را به یکدیگر گره زد و موجب شد تا گردهم آیی های بزرگی برپا شود و حکومت احمدی نژاد را متزلزل کند شبکه های اجتماعی و اینترنت بود. زیرا همانطور که شما می دانید رسانه هایی چون رادیو و تلوزیون در انحصار دولت هستند و روزنامه ها نیز زیر فشار سنگین سانسور هستند.

تنها نگاهی کوتاه به این آمار می تواند به ما کمک کند تا به شرایط سخت اطلاع رسانی در ایران پی بیریم. تنها در یکسال اخیر و پس از روی کار آمدن دوباره محموداحمدی نژاد ١٧٠ روزنامه‌نگار و وب‌نگار از جمله ٣٢ زن بازداشت شدند.

٢٢ روزنامه‌نگار و وب‌نگار به بیش از ١٣٥ سال زندان محکوم شده‌اند. ٨٥ روزنامه‌نگار و وب‌نگار در انتظار دادگاه و یا حکم زندان خود بسر می برند. ٣٧ روزنامه‌نگار و وب‌نگار هم اکنون در زندان بسر می برند.  ٢٣ روزنامه توقیف و یا مجبور به توقف انتشار شده‌اند و ١٠٠ روزنامه‌نگار و وب‌نگار مجبور به ترک کشور شدند.

شاید برای شما نیز شگفت انگیز باشد که روزنامه نگاری چون خانم ژیلا بنی یعقوب به سی سال محرومیت از فعالیت رسانه ای محکوم شده است و یا آنکه دوست و همکار من آقای مسعود لواسانی به جرم تلاش برای انتشار اخبار واقعی و مبارزه با سانسور،  به بیش از هشت سال زندان محکوم شده است و هم اکنون پس از چند ماه بازداشت هنوز نتوانسته است که حتی یکبار به مرخصی بیاید و فرزند دو ساله خود را در آغوش بکشد.

هیچ کدام یک از دادگاههای روزنامه نگاران، بر اساس هیچ یک از موازین حقوق بشری نبوده است که این موضوع بارها منجر به اعتراض نهادهای حقوق بشری در دنیا شده است.

فرهمند علیپور

خانم ها ، آقایان

بسیاری ها از من پرسیده اند که چگونه می توان به حمایت از تحقق دمکراسی در ایران و کمک به جنبش سبز پرداخت؟ پاسخ من چیزی نیست جز اینکه تنها به جریان آزاد اطلاع رسانی در ایران کمک کنید، خود ایرانیان راه رهایی و ایجاد دمکراسی در کشورشان را می دانند.

ملت های آزاده جهان و نمایندگانشان باید مانع ارسال پارازیت های دولت ایران  بر روی امواج کانال های تلوزیونی و خبری شوند. در حالی که اکنون جمهوری اسلامی خود کانال هایی خبری به زبان انگلیسی همچون “پرس تی وی” و عربی زبانی چون “العالم” را راه اندازی کرده و از امکانات ماهواره ای برای رساندن دیدگاههای خود استفاده می کند مانع از آن می شود تا ایرانیان بتوانند صدای های دیگر، و از جمله روشنفکران و روزنامه نگارانی که ناچار به ترک وطن شده اند را بشنوند. همچنین من از نمایندگان ملت های آزاده دنیا می خواهم  در عرصه اینترنت به یاری 24 میلیون کاربر و مشترک آن در ایران بیاید. کاربرانی که اکثرا  از جمعیت جوان و پویای کشور و خواهان سبک زندگی متفاوت، آزادی های اجتماعی و سیاسی هستند.

امروزه اینترنت تنها ابزار اطلاع رسانی باقی مانده در درون کشور و تنها راه آزادی خواهی و نقل و انتقال افکار و اطلاعات و اخبار است . اما متاسفانه با سانسور شدید دولت، امروزه فیلتر شدن یا از دسترس خارج شدن سایت و یا حتی وبلاگی که اندک مخالفتی با دیدگاه های رسمی داشته باشد به ساعت هم طول نمی کشد.

امروز برای زنده ماندن صدای آزادی خواهی در ایران آنچه بیشتر از همه مورد نیاز است آنتی فیلترهایی است که مانع از مسدود شدن اطلاعات در ایران شود و به نظر می رسد با توجه به وضعیت کنونی ایران و خیزش بزرگ مردم دمکراسی خواه و عدالت طلب آن ، باید برای کمک به پیروزی این جنبش مردمی ، باید دست های سرکوب گر و مستبد دولت احمدی نژاد را از اینترنت دور کرد تا ایرانیان خود بتوانند با استفاده ای این ابزار بهترین راهها را برای پیروزی جنبش پیدا کنند.

تحول سبز

میزان

جرس

I have always said that Neda was born twice. Once as an offspring of a courageous mother whose hair turned gray in disbelief, and the other time when a small mobile phone brought her to the world. So long as Neda’s images and posters are the guests of the walls of the cities of the world and television screens, we shall continue to see how small this world is and that there is no real distance between the little street in the heart of the capital of the Islamic republic and the skyscrapers of New York or the magical town of Lecce in southern Italy.

Neda was not a hero, and she was not trained to battle a theocracy. She was one among thousands who had gone to a streets last June 20th to watch in bewilderment the hell that the Revolutionary Guards of the leader of the Islamic republic had created in Tehran. Religious mythology has it that when arrogance took over Nimrod, he called himself god to compete with the gods and created a heaven on earth, calling it Eden. The heaven did not last and was destroyed by a lightning. In contrast, it is strange that in their competition with the gods, ayatollah Khamenei and his surrogates have built a hell on earth and did in the streets of Tehran, in Kahrizak and tens of universities across Iran what even the harshest divine retribution does not describe.

Neda was a drop in a sea of anger of Iranians caused by the remarks of the head of their government and the actions of his administration. She became a victim of the suppression  and terror, but the camera that recorded her death and informed the world of her being, also turned her into an eternal hero.

Many were killed in the aftermath of Iran’s 2009 presidential elections. Some of their names have been stamped into history, but the names of others never reached an ear and their faces were never seen. And while the sacrifice that all of them made is alike and they shall all live tulip-like in the consciousness garden of Iran’s history, another person had to narrate the story. And this falls on the most deserving person, just as Ferdowsi deserves praise for the story of a hero in Sistan which has remained eternal. And just as Zeinab’s thirsty lips narrated the story of Hossein and made it the example for martyrs of the Middle East while the cut off heads scattered around on Ashura.

Shariati was right when he said that those who left us had done a Hosseini deed, while those stayed must do a Zeinabi deed so that their spilled blood remains recorded in history so that people do remain isolated.

Perhaps if video clips were made of the last moments in the lives of Mohsen Ruholamini, Amir Javadifar and others who were martyred at Kahrizak, our world would have been touched and shaken more. This demonstrates the importance of the story teller, whose face and name are hidden from us today. If he was not there, our world and story of June 20th would have had a missing element.

Neda was reborn on June 20th, this time bigger and more legendary. She was born in a sudden gush, and left a drop of tear on the face of millions around the world

Rooz

این را برای کسی مینویسم که هرگز او را ندیده ام، کسی که آخرین ثانیه های “ندا”ی ایران را به ثبت رساند و در میان خونی که از قلب و چشم های ندا بیرون میزد، تنها  فریادهای گریه اش شنیده شد.

بارها با خود گفته ام که ندا آقا سلطان دوبار به دنیا آمد. یکبار از مادری راست قامت که امروز در ناباوری از مرگ ندا موی سپید کرده و قامت خمیده است و یکبارهم “دیگری”، او را با دوربین کوچک موبایلش به دنیای بزرگ ما آورد. تا زمانی که عکس ها و پوسترهایش میهمان دیوارهای شهرهای جهان و  تلویزیون می شود یکبار دیگر پی ببریم که دنیای ما تا چه اندازه کوچک است و هیچ فاصله ای میان آن کوچه کوچک قلب پایتخت جمهوری اسلامی تا آسمانخراش های بزرگ نیویورک و بندری افسونگر چون “لچه” در جنوب ایتالیا نیست.

ندا آقا سلطان قهرمان نبود، مشق رزم هم با حکومت روحانیون نمی کرد. او یکی بود مثل صدها هزار نفری که روز سی خرداد به خیابان ها آمده بودند، تا بهت زده شاهد “جهنمی” باشند که پاسداران حکومت رهبر جمهوری اسلامی در تهران برپا کرده بودند. در داستان های مذهبی آمده است زمانی که نمرود به نخوت و غرور دچار آمد و خود را خدای نامید، در رقابت با پروردگار آسمانها بهشتی زمینی خلق کرد و نامش را “عدن” گذاشت  که  البته  به برقی از آسمان گرفتار آمد و بساطش جمع شد. عجیب آنکه آیت الله خامنه ای و انصارش در رقابت با خدا، جهنمی زمینی ساختند و در خیابانهای تهران و کهریزک و دهها بازداشتگاه مشهود و مخفی، آن کردند که حتی در وعده های کیفرهای اخروی و الهی تصویری از آن نیست.

ندا  قطره ای بود از دریای خشمگین ایرانیان از اظهارات رهبر حکومتشان و عملکرد دولتشان. او یکی از قربانیان استبداد و رعب شد، اما دوربینی که لحظه شهادت او را به ثبت رساند و جهانی را با خبر کرد، از او قهرمانی جاودانه ساخت.

در حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری بسیاری ها کشته شدند، نام برخی از آنها بلند آواز شد و نام برخی دیگر به گوش ها نرسید و تصویرشان دیده نشد.

گرچه فداکاری همه آنها به یک اندازه بود و همه در باغچه ذهن تاریخ ایران ، شقایق وار خواهند زیست و میان آنها هیچ فاصله ای نیست. اما همه چیز به نقش وآن “دیگر” داستان بستگی داشت، اینکه باید فردی دیگر می بود تا قصه را روایت کند. این همان کسی است که شایسته تقدیر است، آنگونه که فردوسی شایسته تجلیل است که روایت پهلوانی در سیستان را شهنامه ای ماندگار کرد که هیچ باد و بارانی را توان بر باد دادنش نیست. آنگونه که زینب از لب های تشنه و سرهای بریده عاشورا گفت و داستان حسین را سرمشق شهیدان خلق های خاورمیانه کرد.

حق با علی شریعتی است، “آنها که میروند کار حسینی می کنند و آنها که می مانند باید کار زینبی کنند” تا این خون ها و روایت این ظلم ها به سینه تاریخ ثبت و ضبط شود که در هنگامه بیداد مردم در خانه ها به انزوا ننشستند، سر در گریبان نکردند و رخت رخوت نپوشیدند.

شاید اگر فیلمی از آخرین لحظات و مبارزه با مرگ محسن روح الامینی، امیر جوادی فر و دیگر کسانی که در کهریزک به شهادت رسیدند ثبت می شد دنیای ما بارها و بارها بیشتر متاثر می شد و تکان می خورد. این موضوع به خوبی نشان میدهد که نقش راوی – آن شهروندی که امروز نام و چهره اش از دنیای ما پنهان است – تا چه اندازه مهم است و اگر نبود دنیای ما، و قصه پر غصه سی خرداد ما چه گمشده بزرگی داشت.

ندا روز سی خرداد دوباره به دنیا آمد، این بار بزرگتر و افسانه ای تر، تنها در خانه مادر به دنیا نیامد که به یکباره در تمام عرصه گیتی پا گذاشت و در گوشه چشم میلیون ها میلیون انسان و در همه جهان، خوشه اشکی به یادگار گذاشت.

چه بسیار بسیار دختران و پسرانی که در دل آرزو کردند که مرگی اینگونه داشته باشند، چه بسیار قلب هایی که به لرزه افتاد و از خود پرسیدند که به چه گناهی باید این زیبای ایرانی کشته شود؟ چه بسیار کسانی که چشم در چشم بغل دستی های خود انداختند و پرسیدند: آیا این همان عدالت علوی و رحمت اسلامی وعده داده شده روحانیون انقلاب 57 بود؟

مرگ ندا آقا سلطان و آن نگاه آخرینش که طوماری از عشق به زندگی و فریاد از بیدادی بود که ایرانیان را به بند کشیده است، یادگار و نشان از مظلومیت در عین شجاعت ایرانیان است و اینها را باید مرهون بسیاری ها دانست، روح بلند ندا، مادری که او را چنین پروراند و آن دیگری که هیچ کس او را نمی شناسند اما او بود که به همه ما ندا را شناساند.

منبع : روزآنلاین

اما اکنون رجب طیب اردوغان نخست وزیر اسلامگرای ترکیه در برابر نمایندگان پارلمان، دولتمردان عبری را خطاب قرار می دهد و تهدید می کند که “شکیبایی ترکیه را آزامیش نکنید”. ترکیه آشکارا از حمله کماندوهای اسرائیلی به کاروان کشتی های صلح خشمگین است و این اقدام را “تروریسم دولتی” نامیده است.

روابط مستحکم ترکیه و اسرائیل از زمان حمله ارتش اسرائیل به غزه در آخرین روزهای سال 2008 رو به سستی نهاد، آنگونه که روز 30 ژانویه  2009 در جریان اجلاس داووس سوئیس ، اردوغان به گونه ای احساساتی به سرزنش شیمون پرز رئیس جمهور اسرائیل پرداخت و  گفت سربازان اسرائیلی مرتکب جنایت جنگی شده اند و به کشتار کودکان روی آورده اند. اردوغان اجلاس داووس را نیمه کاره رها کرد و به کشورش بازگشت تا همچون قهرمانان از او تجلیل شود.

اما گرچه روابط دیپلماتیک دولت اسلامگرای ترکیه و دولت تندروی اسرائیل در دو – سه سال اخیر تنش هایی را شاهد بوده است اما نباید از یاد برد که در زمان همین دولت اسلامگرا بود که شیمون پرز در کسوت رئیس جمهور اسرائیل توانست برای اولین بار در پارلمان یک کشور مسلمان سخنرانی کند.

برخی ها فکر می کنند اردوغان جای پای احمدی نژاد می گذرد و ترکیه می خواهد جایگاه ایران را ضدیت با اسرائیل به دست آورد. شاید در نگاه اول این موضع خوشایندی در تهران محسوب شود زیرا که آنها توانسته اند بخشی از اهداف انقلاب خود که حمایت از “آرمان فلسطینان” در برابر اسرائیلی ها بود را صادر کنند. اما شاید اگر عمیق تر به این مسئله پرداخت، واقعیت غیر از این باشد.

این روزها در تمام جهان آنکه تندترین مواضع را علیه اسرائیل اتخاذ می کند محموداحمدی نژاد است، می گوید که اسرائیل باید از نقشه جهان حذف شود و فعالیت هایش در زمینه ساخت انرژی هسته ای دنیا و بیش از همه تل آویو را به هراس انداخته. به یمن دلارهای سبز طلای سیاه، دستی گشاده برای حمایت از حماس، حزب الله و سوریه دارد. و شعار “مرگ بر اسرائیل” سی سال است که پای ثابت شعارهای هر تجمع دولتی است.

هر چه احمدی نژاد در ایران و دنیای غرب منفور و حقیر است در نزد افکار عمومی جهان عرب و جمعیت گسترده ای از جامعه ترکیه محبوب و بزرگ است. این آن چیزی است که مایه حیرت ایرانیان در اولین مواجه خود با همسایگان عرب و ترکشان می شود.

این واقعیتی است که دولتمردان ترک به خوبی آنرا فهمیده اند، بذر ضدیت با اسرائیل در زمین افکارعمومی خاورمیانه پرمحصول است، اعراب که ساکنین عمده خاورمیانه را تشکیل می دهند مایوس و سرخورده از شکست های پی در پیشان در جنگهای چند روزه، تنها برایشان خاطراتی زخم خورده و غروری شکسته مانده است. طرح های صلحی که ارائه می کنند یک به یک به شکست می انجامد ، حتی طرح صلح ملک عبدالله که کمترین خدشه ای در آن نبود و اجرای آن می توانست پیروزی بزرگی برای دولت یهود باشد میان زمین و هوا و اما و اگرهای سیاستمداران خودخواه معلق مانده است . سوریه نیز سالهاست پشت درهای صلح انتظار می کشد و منتظر فرصتی است برای پایان 60 سال مناقشه  و این اسرائیل است که هر روز پیش شرطهای سخت گیرانه تری ارانه می کند.

موج بیداری اسلامی که از چند دهه پیش منطقه خاومیانه را دربرگرفته بود در سالهای اخیر توانسته دیوارهای بلند لائیسته ترک ها را در هم بشکند، آنقدر که دولت و پارلمان و بسیاری دیگر از ارکان تاثیرگذار حکومت آناتولی را به دست اسلامگراها بسپارد. امروز افکار عمومی آنکارا چندان تفاوتی با افکار عمومی قاهره، دمشق و بیروت ندارد و برای ترک ها اسلام فقط دین نیست. برای انها خاطره شوکت عثمانی است، آنگاهی که سرزمین های اسلامی همه زیر فرمان خلیفه ترک بودند و بخش اعظمی از خاک اروپا نیز زیر سم اسبهای ترکها بود. اروپایی که سالهاست دست رد بر سینه ترکیه متقاضی ورود به باشگاه خود میزند. اینگونه است که اسلامگرایی و مخالفت با غرب پر رنگ تر می شود و نگاه به خاورمیانه و لاجرم دفاع از کشورهای اسلامی جایگاه محکمی در میان مهندسان سیاست خارجی ترکیه پیدا می کند.

ضدیت با اسرائیل واقعیت افکار عمومی خاورمیانه است، این البته  قاعده ای کلی نیست و مثلا درباره تهران، جایی که خصمانه ترین سخنان درباره اسرائیل شنیده می شود، باید با احتیاط از آن صحبت کرد چرا که به وضوح بسیاری از مردم ایران از انزوایی که حاصل حمایت های بی حد وحصر جمهوری اسلامی از “آرمان های فلسطینیان ” است خسته اند و بر خلاف همسایگان ترک و عربشان حس خوبی هم نسبت به آمریکا و غرب دارند.

اردوغان این روزها میخواهد به قهرمان جهان عرب تبدیل شود، جای نگرانی نیست.  سفارت اسرائیل همچنان در ترکیه فعال است و رزم آمایش های مشترک با اسرائیل طرح ریزی می شوند، اما در سایه اردوغان قهرمان است که صدها قرارداد تجاری بین تجار ترک و بازارهای شلوغ عربی بسته می شود، محبوبیت او در نزد افکار عمومی ترکیه بیشتر می شود و در سایه رفاه بیشتری که ایجاد میکند زبان لائیک های منتقد را هم می بندد. چرا که مگر جز این است که لوله های نفت و آب اسرائیل قرار است که از ترکیه روانه شهرکهای یهودی و چرخ های اقتصاد اسرائیل شود؟ اردوغان میخواهد آنکارا را به ژنو خاورمیانه تبدیل کند تا هر گرهی که قرار باشد در خاورمیانه همیشه بحرانی باز شود، دستهای دیپلمات های ترک هم در آن باشد. از مناقشه بزرگ هسته ای ایران و غرب گرفته تا صلح سوریه و اسرائیل و میانجی گری بین حماس و فتح .

اتفاقی نیفتاده است چشمهای ترکیه تازه دارد به خاورمیانه عادت می کند. ترکیه با بازی های خوب دیپلماتیک خود حالا دستهای ایران را خالی گذاشته است. برگ های برنده  تهران اکنون در دست آنکاراست و هرگاه که ترکها بخواهند می توانند در پشت درهای بسته با دولت های غربی درباره “مسائل اساسی” خود صحبت کند. این برای غربی ها هم خبر خوبی است. ترکیه نه تنها نمی خواهد اسرائیل را نابود کند که مردم خاورمیانه را نیز از احمدی نژاد به دور کرده است و آب ونفت هم روانه اسرائیل می کند.

منبع : جرس

Over the years, the Israelis equipped the Turkish military with sophisticated weaponry. High-ranking Turkish military officers are the protectors of secularism and Ataturk’s heritage in Turkey. Like their counterparts in Israel, Turkish generals are not fond of Islamists, especially those in their country. Their relationship was not just about purchasing arms. The Israelis helped the Turks suppress the Kurdish population and go after radical Armenian groups. The powerful Mossad, Israel’s intelligence agency, came to Turkey’s aid more than once. Everything was fine, even the growing trend of bilateral trade between the two states seemed better than ever.

However, the warm Turkish-Israeli relationship began to show signs of trouble during the Israeli strike on Gaza in 2008. On January 30, 2009, Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan called on President Shimon Peres of Israel in Davos with an emotional tone and blamed him for Israel’s actions in Gaza. He said that Israeli soldiers had committed war crimes and turned to killing women and children. Erdogan left Davos and returned to his country only to receive a hero’s welcome.

Diplomatic ties between the Islamist government of Turkey and the hard-line government of Israel might have deteriorated in the past couple of years, but no one should forget that it was during this very Islamist government that Shimon Peres addressed the Turkish parliament. This was the first time that Peres was speaking at the parliament of a Muslim country as Israel’s president.

Some people believe that Erdogan is following the footsteps of President Mahmoud Ahmadinejad. In the Turkish parliament, Erdogan calls on Jewish statesmen and warns them not to test the limits of Turkey’s patience. Turkey is furious about the Israeli commandos’ attack on the peace flotilla and has called this “state terrorism.”

Also, to some it appears to some that Turkey is trying to replace the Islamic Republic as the region’s chief producer of anti-Israeli rhetoric—which would be a challenge. Some people might think that Iran would welcome such a move because this would prove that Tehran was finally able to bring a friend of Israel into the ranks of its foes. This, however, is not a reasonable assessment.

These days, it is Ahmadinejad who takes the strongest and harshest anti-Israeli positions. He is the one who says Israel should be wiped off the map and it is his government whose nuclear activities frighten the Israelis. Thanks to petro dollars, Iran has been very generous to Hamas, Hezbollah, and the Syrian government. And “Death to Israel” has been chanted for over thirty years on the streets of Iran.

Ahmadinejad might be unwelcomed in the West, and he is certainly not loved by a large number of the Iranian people, but he is admired on the streets of the Arab world and Turkey. This has always surprised Iranians when they encounter their Arab and Turkish neighbors.

This is a reality that the Turkish government has understood very well. Planting the seeds of anti-Israeli rhetoric will always be fruitful in the Middle East. Arabs in the Middle East have become disappointed by multiple defeats at the hands of Israel and their pride has been hurt. Their peace proposals, even the one offered by King Abdullah of Saudi Arabia, are rejected one after another. Israel has refused to accept their offers and has consistently raised the ante to make it more difficult to negotiate.

The wave of Islamic awakening that began in the region a few decades ago is now pounding hard at the doors of Turkish secularism. Today, public opinion in Ankara is becoming similar to Cairo and Damascus. Islam is not just a religion to Turks. It is the reminder of their glorious Ottoman past. It is the reminder of a time when the Turks ruled the Muslim empire and controlled large parts of Europe—the very same continent that has made Turkey wait many years for its EU membership. It is within this context that exploiting Islam comes to the aid of Turkish diplomacy and makes Erdogan a hero on many streets in the Middle East.

That Erdogan wants to become the hero of the Arab world should not worry anyone. The Israeli embassy is still very active in Turkey. But in the mayhem of political rhetoric, Erdogan skillfully gets more economic deals signed with Arabs and increases investments in the Iranian oil and gas field. With its sound economic policies, Erdogan’s government has become even more popular at home and has silenced its secular critics.

Erdogan wants to turn Ankara into the diplomatic capital of the region, where all peace deals will be signed. Erdogan’s vision of Ankara is where the Iranian nuclear case will be resolved and where the Middle East peace process is resumed.

Turkey is getting used to the realities of the Middle East. The Turks have outmaneuvered the Iranians with their skillful diplomatic gestures. This is good news for the West as well. Turkey does not want to destroy Israel, but it has created major competition for Ahmadinejad over winning hearts and minds in the Middle East

insideIRAN

انتخابات سال گذشته ریاست جمهوری و حوادث پس از آن شگفتی های فراوانی با خود داشت؛ از نماز جمعه ای که در آن صدها هزار منتقد و مخالف دولت جمهوری اسلامی گرد آمدند و نماز نفی استبداد اقامه کردند تا شنیده شدن دوباره فریادهای الله اکبر بر پشت بام ها، ؛ آنهم سی سال پس از استقرار حکومتی اسلامی. از اتحاد بی سابقه ایرانیان خارج از کشور تا راهپیمایی سه میلیون معترض در تهران.و تا دهها نشان دیگر که از حوصله این نوشتار خارج است.

یکی از این شگفتی ها، سکوت غم انگیز تبریز در پس حوادث فردای انتخابات بود. آنگاه که تهران زخم دیده و مجروح از ستمکاری نشستگان بر اریکه قدرت، به اطراف خود می نگریست، شهرهای دیگر ایران، از مشهد و اصفهان تا رشت و اهواز و حتی شهرهای کوچک به حمایت از جنبش آزادی خواه و عدالت طلب سبز برآمدند.

قم نیز به عنوان قلب جمهوری اسلامی در فرصت تشییع جنازه آیت الله منتظری نشان داد که حاکمان کنونی جمهوری اسلامی حتی در خاستگاه خود دارای جای پای سفتی نیستند و اگر فرصتی فراهم آید، نشان داده می شود که جمهوری اسلامی تا چه اندازه بی یاور شده و فاقد پایگاه چشمگیر مردمی است.

اما در این میان سکوت تبریز، داستان غم انگیزی بود. چرا که مگر جز این بود که تبریز آغاز گر و مروج روشنفکری در ایران بود؟ مگر جز این بود که اولین مدرسه و چراغ ایران در تبریز به راه افتاد و روشن شد؟  آنگاه که خفقان و استبداد صغیر هوای پایتخت را مسموم کرده بود و نفس آزادیخواهان در باغ شاه بریده می شد، این ستارخان و باقر خان بودند که فرزندان غیور آذربایجان را بسیج کردند و نه تبریز و تهران، که ایران را از یوغ استبداد محمد علی شاهی و مورد حمایت روسیه نجات دادند.  در حافظه تاریخی همه مردم ایران نیز سردارملی و سالار ملی بزرگ و محترم نشستند. مگر جز این است که فریادهای آزادیخواهی که از گلوی آزاد مردی چون شیخ محمد خیابانی به گوشها رسید در جان و دل بسیاری از ایرانی ها نشست و به نکوداشت آزادیخواهیش، نامش بر بسیاری از خیابانها و میدان های سراسر کشور گذاشته شد.

مگر جز این است که تبریز در قیام 29 بهمن 56 خود،  سلسله بزرگداشت های «اربعین» را بنیان گذاشت و از اربعین شهدای مبارزه علیه رژیم سلطنتی، سنتی به جا گذاشت که تا ریشه کنی سلطنت ادامه یافت و رکنی از ارکان سستی حکومت پهلوی شد.

پس چه شد که جنبش سبز که هدفی جز ادامه دادن راه مشروطه خواهان، انقلابیون 57 و اصلاح طلبان 76 را نداشت در جریان ویرانگری ها و بدمستی های اربابان جور، برادر بزرگ خود تبریز را از دست داد؟ چه شد که فرزندان سرداران و سالاران ملی سکوت کردند  و نشستند تا گلگون شدن آزادیخواهان را در خیابانهای شهرهای ایران شاهد باشند.

تازیانه های استبداد پشت همه ما را زخمدیده کرده است. وقتی گلوله ای از تفنگ پاسداران جمهوری احمدی نژاد خارج می شود  از قربانی  نمی پرسد ترکی، کردی، عربی یا فارس، خواسته هایت در حد و مقدورات قانون اساسی است یا در دایره اپوزیسیون خارج از نظامی؟  اصلاح طلبی یا اصولگرای منتقد یا… هیچ کدام؛ تنها شهروندی و حقوق شهروندیت را مطالبه می کنی.

با خود میگویم یقینا تیری که به قلب ندا نشست نمی دانست زبان او آذری است یا فارسی، حتما زمانی که رامین پوراندرجانی، شاهد جنایات کهریزک را نیز خاموش کردند تا مبادا پرده از جنایت ها بیفتد از او نپرسیدند تبریزی است یا تهرانی.

اما هم ما  و هم آنها که روی در روی ما ایستاده و کمر به نابودی ما و سرزمین ما بسته اند، به خوبی می دانند که همه در یک کشتی نشسته ایم، کشتی بزرگی به نام ایران که اگر طاعون استبداد بیاید ـ آنگونه که اکنون تمام قامت آمده است – برگ ریزان آزاد اندیشان و شاهدان جنایت های عمال استبداد خواهد شد. به راستی جز آنهایی که میخواهند رویاروی رویاهای ما بایستند و از یگانگی ما در هراسند، چه کسی میخواهد من و تو ما نشویم؟

هنوز با خود می اندیشم که راز سکوت غم انگیز تبریز از چیست؟

منبع : روزآنلاین

روز دهم مرداد سال گذشته، کمتر از پنجاه روز پس از برگزاری انتخابات دهم ریاست جمهوری و اعتراضات دامنه دار و خونینی که شهرهای بزرگ ایران، بالاخص پایتخت را در برگرفت، محمود احمدی نژاد در جلسه هم اندیشی بسیج اساتید مشهد از چسباندن سر مخالفین به سقف خبر داد و با بیان اینکه “دوره جدیدی آغاز شده است” تأکید کرد: “بگذارید مراسم تحلیف برگزار شود، دولت کارش را شروع کند، یقه‌شان را می‌گیریم و سرشان را می‌چسبانیم به سقف”.

گرچه سه روز قبل از این وعده رئیس دولت به حامیانش، نامه مهدی کروبی خطاب به هاشمی رفسنجانی نگاشته شده و در آن پرده از جنایت های صورت گرفته در برخی از بازداشتگاه هاو از جمله کهریزک بالا زده شده بود، اما گویا این حجم از شکنجه ها و برخوردهای خشن هنوز برای دولت “مهرورز و خدمتگذار” احمدی نژاد بی مقدار بود.

در تمام طول ماههایی که گذشت، اصولگران و آنان که در اردوگاه آیت الله خامنه ای خیمه زده بودند در رویارویی با حوادث پیش آمده، به سه دسته تقسیم شدند.

گروهی که در رویارویی ملت و نظامیان تحت امر رهبری سکوت پیشه کردند و عملشان به “سکوت خواص” شهره شد. اینها عمدتا افرادی بودند که دارای حدی از قدرت بودند و می توانستند در برابر انتقادهای صریح و مکرر رهبر جمهوری اسلامی همچنان به سکوت خود ادامه دهند. علاوه بر مراجع تقلید و روحانیون بلند پایه ساکن در قم، مهدوی کنی، ناطق نوری و امامی کاشانی، اصلی ترین چهره های این حلقه هستند که نه تنها حاضر نشدند پیام تبریکی برای انتخاب دوباره احمدی نژاد، آنهم با توجه به “وضعیت خطیر” آن روزها بفرستند که حتی وقتی خبری در رسانه ها از جمله خبرگزاری فارس انعکاس یافت که یکی از مراجع تقلید پیام تبریکی صادر کرده است در کمترین زمان ممکن تکذیبه خبر نیز منتشر شد.

گروه دوم کسانی بودند که به انتقاد از نظامیان و رفتارهای دولت و نهادهای مرتبط با رهبری در جریان حوادث پرداختند. این گروه یا همچون نویسنده پر شهامتی چون محمد نوری زاد راهی زندان شدند یا همچون قالیباف، افروغ، مطهری و تا حدودی علی لاریجانی، به درجه نخبگان «مردود» نائل آمدند و آنها را  همچون “طلحه و زیبر”ی خواندند که در “فتنه جمل” و اینبار به ظن خود – فتنه انتخابات -  گمراه شدند. گرچه با کمک صادق لاریجانی، رئیس قوه قضائیه و حکمی که برای بهداد رئیس ایرنا و عضو دفتر ریاست جمهوری صادر شد، اصولگرایان تندرو انتقاد از رئیس مجلس را از دستور خود خارج کردند، اما همچنان در محافل و جلسات داخلی تندروها، انتقادهای بی پرده، انگ منافق زدن و “ضد ولی فقیه” بودن لقب برخی از چهره های شاخص اصولگرای منتقد شده است.

گروه سوم را اما باید بیشتر در میان چکمه پوشان نظامی، اعضای کابینه دولت و بیت رهبری یافت؛ این گروه راهکار هر مسئله ای را در پاک کردن صورت مسئله می بیند. مشت آهنین و خشونت حداکثری را اقتدار نظام ترجمه می کند. برخی از اینها کسانی بودند که در دوره اصلاحات، به آنها خودسر و گروهای فشار می گفتند. خودسرهایی که در وزارت اطلاعات، مرتکب قتل های زنجیره ای و بمب گذاری حرم امام رضا (ع) و دهها جنایت گفته و ناگفته دیگر شدند و در دولت اصلاحات به نیروی انتظامی و “نهادهای اطلاعاتی موازی» دیگری چون سپاه نقل مکان کردند.

دسته دیگر از گروه سوم خیابانی بودند. آنهایی که چماق به دست داشتند و در خیابانها به کتابفروشی ها، سینماها و تجمعات دانشجویی حمله می کردند، اینها نیز چک زحماتشان را در دولت نهم پاس کردند و شدند مدیران جوان دولت احمدی نژاد. مهرداد بذر پاش، یکی از شاخص ترین چهره های آنهاست که از چماق به دفتر مدیریت عالیرتبه رسیدنش، برای بسیاری، بیشتر به  افسانه ای طنز می ماند. احمدی نژاد بسیجیان و مهره های اصلی گروه های فشار را به پست های بلند مرتبه رساند، لذت های زندگی دنیوی را با دلارهای سیاه نفت به آنها چشاند تا قشری قابل اطمینان برای خود دست و پا کند. گروههای فشار و کفن پوشان از خیابان های شهرجمع و صاحبان  طبقه های آخر برج ها و ساختمان های بلند دولتی تهران شدند. گرچه هنوز در خوی و ذهنشان تنها راه قانع کردن حریف «چماق، مشت و لگد» بود.

معمم های این گروه در شورای نگهبان و بیت رهبری مستقر هستند؛ حجازی، خوشوقت، جنتی، خزعلی، یزدی و مومن. تفکر همه اینها همچون هم است از ذوالقدر و جعفری، طائب و سعیدی گرفته تا خزعلی و جنتی و احمدی نژاد. اینکه علی سعیدی، جانشین رهبری در سپاه پاسداران می گوید “برای حفظ حکومت می ارزد که 75 هزار نفر کشته شوند” در واقع تنها نشان از شجاعت این افراد در بیان آمادگی این گروه برای دست یازیدن به هر جنایتی در جهت تحکیم و استمرار حضور در راس قدرت دارد.

این روزها همزمان با نزدیک شدن به سالگرد انتخابات ریاست جمهوری، بازوهای رسانه ای این محافل از یکسو طرح ترور رهبران جنبش سبز را آرام آرام در گوشها زمزمه می کنند و از سوی دیگر، بازوان قضایی با اجرای احکام اعدام دسته جمعی و دستگیری فعالان سیاسی و نزدیکان رهبران سبز، سعی در تهیج بیشتر مردم و رهبران جنبش سبز دارند تا آنها را به فاز خشونت و واکنش تند هدایت کنند.

گروه تندرو ـ سوم-  در واقع تمایل بسیار زیادی دارد که آب ها از همینی که هست گل آلود تر شود تا نه ماهی، بلکه شاه ماهی صید کند. آنها همانگونه که از سوابق و اظهاراتشان هم روشن است می خواهند غائله ای همچون سی خرداد شصت به راه بیندازد. فضایی خونین و جنگی تمام عیار.پا بر زمین می کوبند، حریف می طلبند و بی صبرانه منتظرند تا فرصتی پیدا شود که بتوانند “سر مخالفین را به سقف بچسبانند و چشم فتنه را برای همیشه کور” کنند و حکومت همیشه دو قطبی و دوپاره جمهوری اسلامی را به طور کامل به دست آورند.

آنگونه که روزی آیت الله جنتی، در پاسخ به انتقاد رد صلاحیت های گسترده برای انتخابات مجلس هفتم گفت: “چهار روز فحش میخوریم، چهار سال با خیال آسوده میخوابیم.” آنروز که محمود احمدی نژاد واژه “خس و خاشاک” را به کار می برد از هیجان زدگیش نبود، و آنروز که آیت الله خامنه ای از احمدی نژاد خواست مدتی درباره انتخابات و حوادث آن سکوت کند  نیز از سر تدبیر نبود؛ رهبر جمهوری اسلامی می دانست که فرزندانش چه در ذهن دارند، اما نمی توانست پا به پای آنها حرکت کند و می خواست این مثنوی سیاه اندکی به تاخیر افتد. چرا که اگر رهبری اهل تدبیر بود خود خطبه اول بعد از انتخابات را به آن صوت خونین اقامه نمی کرد.

تندروهای جمهوری اسلامی می خواهند زورآزمایی کنند، همان کاری که در 18 تیر انجام دادند. می خواهند به مخالفین بفهمانند که حرف اول و آخر را چه کسی می زند، می خواهند ایران را همچون لبنان دهه های پیش کنند تا نه رای مردم و رقابت احزاب و گروهها که اسلحه آغازگر و پایان گر هر بازی باشد. این بازی است که تندروها در آن بهترین بازیگرانند. در لبنان گروهها و طوائف، سلاح به دست به خیابان ها آمدند تا صدای گلوله تفنگ هر گروهی که بیشتر شنیده می شود، و هر گروهی که بیشتر می تواند از مخالفینش بکشد، حاکم سرزمین باشد بی هیچ سهمی برای دیگران. شاید اگر آن روزها تانک های حافظ اسد به بیروت نمی رسید، دیواری هم در شهر ایستاده باقی نمی ماند.

در  جمهوری اسلامی اما وضعیت فرق می کند؛ سپاه و ارتش و بسیج و نیروی انتظامی و هرچه فشنگ و تفنگ است همه یکجا تحت فرمان یک تن است، اما مشکل اینجاست که نظامیان در سویی هستند و مردم در سوی دیگر. این مردم هستند که گوششان با دیگران است و نمی خواهند راه رفتنشان قدم رو باشد و ایستادنشان خبردار. در طلب زندگی دیگری هستند که اساسش نفی و نقد فرمان های فرمانده است.

این است که تندروها می خواهند بازی را هرچه سریعتر تمام کنند، یا در سه هفته دیگر مردم به خیابان ها می آیند و همچون شنبه خونین 31 خرداد، در قتل عام شهر جدیت نشان می دهند، یا اگر بازی مخالفین همچون 22 بهمن شکست خورد، در ضیافت پیروزی سرهای بسیاری را قربانی می کنند و به سقف میچسبانند تا که فردایش راحت – لااقل – برای چهار سال دیگر به خوابشان ادامه دهند.

نیفتادن به دام تندروها، پرهیز از خشونت، برگزاری تظاهرات های مدنی و در صورت لزوم اعتصابات گسترده و در یک کلام “گاندی نیزه کردن اعتراضات در مقابل لبنانیزه کردن” طرح تندروها، بی شک تنها پادزهر هایی است که اکنون در دست دمکراسی خواهان سبزاندیش و رهبران آن است؛  تا هم تیغ از کف تندروها برگیرند و هم راه دمکراسی را میسرتر و حاکمیت را به کرنش وادار کنند.

منبع : روزآنلاین

غروب ستاره، طلوع خورشید است. این جمله ای بود که فرزاد کمانگیر چند باری به همبندانش گفته بود. آنگاه که در برابر چشمهای رمیده همبندان، دوباری ماموران اوین او را برای اعدام های ساختگی با خود برده بودند تا مگر در پای چوبه دار بشکند. توهمی که شکست و فرزاد همچنان ایستاد و عاقبت هم، چونان درختان ایستاده مرد.

اعدام های سحرگاه یکشنبه، پیامی روشنی برای روزهای سبزی داشت که از راه می رسند، پیامی در روزهای میانی اردیبهشت برای روزهای پایانی خرداد. ماهی که برای اصلاح طلبان و جنبش اعتراضی سبز ایران، به ماه پر از حادثه مشهور شده است.

پس از آنکه جنبش سبز در راهپیمایی روز 22 بهمن نتوانست محبوبیت و قدرت اجتماعی خود را یکبار دیگر به رخ حریف صاحب قدرت بکشاند و به اعتقاد بسیاری ها، از تاکتیک رهبران میانی خود در این روز شکست خورد، رهبران اصلی تر به میدان آمدند و از چندی پیش به صراحت اعلام کردند که در سالروز انتخابات مسئله ساز ریاست جمهوری 88 راهپیمایی را برگزار خواهند کرد.

تندروهای حامی دولت محمود احمدی نژاد مستقر در سپاه پاسداران، بیت رهبری، دولت و دیگر ارکان قدرت تمام تلاش خود را در سه ـ چهار ماه اخیر به کار بستند تا اعلام کنند که آتش «جریان فتنه» را خاموش و چشم آن را کور کرده اند؛ در خبرهایشان هم گفتند که آفتاب عمر مهدی کروبی به سر آمده و میرحسین موسوی هم از تنهایی و عزلت خود به افسردگی دچار آمده است.

اما اینها، تنها  آرزوهایی بود که تندروها در سر داشتند و بیان می کردند، چنانچه تا کار رقابت بر سر انتخاب چهره اول و تاثیرگذار سال 2010 دنیا را مجله نامدار “تایم” آغاز کرد، موسوی گوی رقابت را از دویست چهره شاخص دیگر دنیا ربود و نشان داد که در زیر خاکستر سانسور و اختناق های اعمال شده توسط حاکمان ایران، آتش سبز همچنان گرم و سوزان است و این همان دغدغه بزرگ این روزهای حاکمان است.

جنبش سبز و رهبران آن در توافقی نانوشته عزم خود را جزم کردند و تصمیم گرفتند تا سالروز انتخابات ریاست جمهوری را به روزی متفاوت تبدیل کنند، روزی همچون 25 خرداد 88 که به گفته شهردار اصولگرای تهران بیش از سه میلیون تن از شهروندان تهرانی در آن حضور داشتند.

مهندسان امنیتی تهران می خواهند از هم اکنون هر حرکت اعتراضی را در نطفه خفه کنند و به جای آن تخم ترس و رعب را در دلها بکارند، تا “زور آزمایی خیابانی” از هم اکنون به نفع آیت الله خامنه ای به پایان برسد پیش از آنکه خیابانهای تهران شاهد مچ اندازی دیگری بین مردم و نیروهای مسلح باشد. زیرا که نظامیان در عاشورای خونین تهران قدرت خشم ملت معترض را چشیدند و به خوبی به این نکته پی بردند که اگر قرار بر زور آزمایی باشد، تا چه اندازه شکننده و فتح شدنی هستند.

اعدام های سحرگاه یکشنبه نامه ای بود سرگشاده خطاب به یک به یک ایرانیان، تا هواداران حکومت از اقتدار و قاطعیت حکومت به وجد آیند و به استمرار و استحکام حکومت امیدوار تر شوند. به رهبران سبز و هواداران میلیونی آنها هم گفته شد که خود را برای خرداد آماده کرده ایم و در خانه بمانید.

این البته بازی تازه ای نیست، لااقل در تمام 11 ماهه اخیر شیوه جناح حاکم همین بوده است و مهمترین آن شکنجه هایی بود که در بازداشتگاه کهریزک صورت گرفت؛ در کهریزک کاری کردند تا دیگرانی که بیرون هستند به خانه بخزند یا به جای آنکه نیروهای نظامی و شبه نظامی خیابانها را از معترضین خالی کنند این وظیفه را مادران و پدرانی انجام دهند که وحشت زده افشاگری های کروبی و شهادت شکنجه دیدگان را شنیده و خوانده اند. بی شک برخی از بزرگان محافل قدرت نیز از شیوع این خبرها در جامعه راضی بودند و چه بسا در نشر آن کوشیدند. برای آنها هدف و مهم ترساندن مردم و خاموش کردن اعتراض ها بود، چه باک اگر کارنامه پلید باشد و نام جمهوری اسلامی و رهبرانش در کنار چنگیز و تیمور و.. در تاریخ بنشیند.

روز 26 دیماه 56، زمانی که شاه مغرورانه با خود می اندیشید که سرویس های قدرتمند اطلاعاتی اش توانسته اند مخالفین را مچاله و حکومتش را بیمه کنند، روزنامه اطلاعات یادداشتی را با عنوان “ارتجاع سرخ و سیاه” منتشر کرد که به تعبیر بسیاری ها – و گرچه به اغراق –  همین چند پاراگراف نوشته، دودمان پهلوی را بر باد داد. شاه و هواداران او می خواستند جشن بیمه کردن ماشین سلطنت را بگیرند اما شاید نمی دانستند که ترمز می برند و نظامشان را به دره سقوط نزدیکترمی کنند. این روزها چقدر نظام اسلامی به نظام سلطنتی شبیه شده است، این شباهت را حتی رهبران جنبش سبز هم به صراحت بارها گفته اند. کسانی که سالها برای ساقط کردن نظام سلطنتی کوشیدند و در نزدیکی به نظام جمهوری اسلامی و بنیانگذارش از رگ گردن نزدیک تر بودند.

غروب ستاره های یکشنبه اوین، نوید طلوع خورشیدی است گرم و شادی بخش در پس فردایی نزدیک.

منبع : روزآنلاین

آیت الله خامنه ای 20 سال “امت برتر” را رهبری کرد، پند داد و موعظه کرد. دشمن شناسی به آنها آموخت و یاد داد که دوست کیست و دشمن کجاست. اما پس از بیست سال رهبری، میلونها تن  به خیابان ها آمدند و به انگشت ملامت او را نشانه رفتند. برخی از مردمی که گفته شد از مردمان حجاز عصر پیامبر بهترند، حتی رهبر  را در قامت ظالمان تاریخ عرب دیدند و به قیاس او با معاویه و فرزندش نشستند.

اما رهبری و دستگاه تحت حاکمیت او نیز گویا در این جهت از خود جهدی بی سابقه نشان دادند تا هم روی سیه رویان تاریخ را سفید کرده باشند و هم به قول شیخ شجاع “کارنامه ای سیاه و ننگین” از حاکمیت روحانیون شیعه در تاریخ بر جای بگذارند.

به  امت در زندان تجاوز کردند و در خیابان سیلی و باتوم و گلوله نصیبش شد، فریب خورده و خائن معرفی شد و به جرم مطالبه حق و “نهی از منکر” ریختن خونش را در عاشورای حسینی مباح شمردند.

رهبر جمهوری اسلامی البته پیش از این ها هم منتقدان وسیعی برای خود دست و پا کرده بود، بسیاری از یاران دیروزی انقلاب  در اردوگاه نقد او خیمه زده بودند.  آنهایی که هوای دمکراسی و آزادی چندسالی بود مستشان کرده بود. برخی از آنان به تازگی در قرآن و روایت مواردی را یافتند  که در آن عفو و بخشش در نزد خداوند عزیزتر از انتقام و قصاص بود. از “تساهل و تسامح” سخن به میان آوردند و اسلام را ” رحمانی تر” از آن شناختند که تاکنون گمان می رفت و قرائت رسمی بیان میکرد.

اما باید حادثه ای نیز رخ می داد تا  پرده از عیار “فرزانگی” و “میزان اسلامی” بودن رفتارها برداشته شود. در حوادث بعد از  انتخابات ریاست جمهوری، چند تا از منتقدین شناخته شده و نام و نشان دار، به یکباره و  پس از یکی دو ماهی حبس اعلام کردند که در غفلت به سر می بردند و در زندان فرصتی شد تا بهتر فکر کنند  و از مقام عظمی طلب عفو کردند. اما در سوی دیگر حامیان دو آتشه ای رهبری نیز بودند که به یکباره تغییر موضع دادند، اما بر خلاف گروه اول نه در زندان و در مواجه با بازجویان، که در خانه و خیابان و با دیدن اعمال حکومت.

یکی از این یاوران تا همین چندماه پیش مقام عظمی  راه باز شدن گره های کور نظام را در نوشتن نامه های صریح به فردی دید که بیشترین مسئولیت ها را دارد و در عوض به هیچ کس هم پاسخگو نیست. محمد نوری زاد نویسنده روزنامه کیهان و مخالف بزرگ اصلاح طلبان بود که روی دیگر سکه خلافت اسلامی تهران را دید،  نه به فشار بازجو و گروگان گرفتن خانواده و آبرو و…، به چشم سر دید و لب به گلایه  و اعتراض باز کرد تا “امر به معروف”  کند. اما پایان راهش هنچون اصلاح طلبان و منتقدین به زندان ختم شد.

او در چهارمین نامه خود تصویری جالب و روشن از امت امام خامنه ای ترسیم کرده است و می نویسد:” من مردم فراوانی برای شما نمی بینم. رهبری، آن هم بر حداقل مردم، که غرورآفرین نیست.  شما بر کشوری رهبری می کنید که مردمش از دست رفته است. کشوری که در گردونه ی چه کنم های بسیاری گرفتار است. کشوری که اتحاد و یکپارچگی اش، به دست خود شما و اطرافیان شما، به حاشیه رفته است و نگرشی قلیل و تنگ به میدان آمده.”

امت امام خامنه ای، امت شکسته ای است، امت خاموش و غمگینی است، امتی است که برخی شان این امام  را نمی خواهند. می خواهند که راه دیگری را طی کنند و دنیایشان را آنگونه که دوست دارند بسازند. نه آن راه و روشی که رهبر می خواهد به آنها تحمیل کند.

راست می گوید آیت الله خمینی، امت ایران از امت کوفه و بصره در عصر امام حسین برتر است که اگر اینگونه نبود، جمعیتی سه میلیونی زیر سایه تفنگ نظامیان به خیابان نمی آمدند. که اگر برتر نبودند اینگونه در برابر رنج ها و دروغ ها  ایستادگی نمی کردند و عاشورای دیگری به پا نمی کردند.

منبع : روزآنلاین

اما گویا می بایست برگهای تقویم زمستان تهران ورق می خورد تا تاثیر بیانیه در کلام آتشین رهبران جناح حامی دولت خود را نشان دهد. بسیاری ها بر این باور بودند که رهبران نظام اینک فرصت را غنیمت خواهند شمرد و چراغی سبز در برابر جنبش سبز روشن خواهد کرد. جمعی دیگر نگران بودند که همه چیز تمام خواهد شد، نگران آنهایی بودند که به تیری غیب گرفتار آمدند و داستان زندگی شان حکایت غم بار فرجام انقلابی شد که پدرانشان برای سعادت آنها برپا کرده بودند.

اینگونه نشد. بیانیه موسوی را نه تنها به مثابه برون رفتی با حداکثر منفعت برای حاکمیت و حداقل خواست ها برای مخالفین ندیدند که به آن حمله ور هم شدند. دست بالا را گرفتند و شاید به خود گفتند که یک وجب عقب نشینی یعنی آغاز سقوط. بیانیه موسوی شهادتی شد بر تمامیت خواهی و استبداد جناح حاکم و متانت معترضین.

مخالفین و معترضینی که تا دیروز خس و خاشاک نام گرفته بودند مدال بزغاله و گوساله بودن هم از آیت الله علم الهدی دریافت کردند، البته آیت الله خامنه ای هم پس از این سخنرانی امام جمعه مشهد در تهران،  به آنهایی که تماشاگر این مجادله بودند، یکی به نعل می زدند و یکی به میخ، حکم کرد تا جایگاه خود را معین کنند یا با مایید یا برما.

راست می گوید آیت الله خامنه ای، شکاف ها در نظام جمهوری اسلامی آنقدر زیاد شده است که دیگر نمی توان مرضی الطرفین ماند. باید یکسوی این مرز ماند یا با حکومت آیت الله خامنه ای، سپاه و قوه قضائیه ماند و البته دولتی که منشا این اختلافات است، یا آنکه در کنار میلیونها معترض و افرادی چون موسوی و کروبی قرار گرفت.

رهبر جمهوری اسلامی در سخنان خود به روز 22 بهمن هم، نه به زبان اشاره، که به  تاکید سخن گفت و گویا از خواص می خواست تکلیف خود را تا پیش از رسیدن به سالروز پیروزی انقلاب 57 مشخص کنند. روزی که معترضین در تدارک برنامه ای دیگر برای فریاد مطالبات خود هستند و کاسه صبر حکومت هم ماههاست به سر آمده. از همان خطبه روز آخر خردادماه که آیت الله خامنه ای خواند و گفت اگر قرار بر زور آزمایی خیابانی باشد هر چه دیدید از چشم خودتان دیدید و فردایش لباس شخصی های تهران حداقل 13 تن را به شهادت رساندند تا عاشورای خونین که عده ای را از روی پل به زیر انداختند و عده ای دیگر را با خودروی خود زیرگرفتند، جمهوری اسلامی برگ های سیاهی در تاریخ خود ثبت کرد و رفته رفته مهره های ستون فقرات مشروعیت نظام یک به یک در کشاکش نیروهای سرکوبگر و مردم معترض سائیده شد و از کار افتاد.

بیست و دوم بهمن اما روز دیگری خواهد بود، این را پیش از آنکه معترضین به خوبی متوجه باشند رهبر نظام دریافت و از همین رو بود که گفت: “دشمن تلاش دارد ۲۲ بهمن، این ثروت عظیم ملی را متزلزل کند، بنابراین باید با تمام قوا در صحنه بود و عاقلانه و مدبرانه حرکت کرد.”

آیت الله خامنه ای می خواهد نیروهایش را آرایش دوباره ببخشید و برای فرستادن به میدان نبرد حضور و غیاب می کند. غایبان از هر تبار و با هر سابقه ای باشند از دشمنانند. او می گوید: “باید مشخص شود، افرادی که داخل نظام جمهوری اسلامی هستند، چه موضعی دارند و آیا حاضر هستند از دشمن تبری بجویند؟”

طرفه آنکه یکی از اولین خواص هاشمی رفسنجانی بود که فردای سخنان خامنه ای، توپ را دوباره به زمین رهبری انداخت و گفت که “اصلح ترین فرد برای حل مشکلات  فعلی را رهبری می دانم و راه حل هایم همانی است که در نماز جمعه گفتم.”

هاشمی به بیانی گفت که بحران پیش آمده از عدم مدیریت رهبری است و نه سکوت یا مواضع دو پهلوی دیگران. با این سخنان رهبری و هاشمی، بار دیگر چشم ها به خیابانها دوخته خواهد شد. تا در “زورآزمایی خیابانی” بیست و دوم بهمن، روزی که نماد ریشه های مشروعیت مردمی جمهوری اسلامی است، مردم نشان دهند که هنوز به چه میزان دلداده نظام هستند.

بیست و دوم بهمن هر چه باشد سیاه تر از عاشورا و  شنبه خونین سی خرداد نیست، گرچه بین عاشورا و سی خرداد فاصله ای عظیم نشسته است. ملتی که در روز سی خرداد تنها شهید شد و چشمانش بر قساوت و کشتار بی رحمانه نیروهای حکومتی شهادت داد، در عاشورا رفتار دیگری نشان داد و برای همه کسانی که در راس نشسته بودند، مانوری از قدرت خود را به نمایش گذاشت؛ همان قدرتی که در 22 بهمن سی و یک سال پیش آیت الله خامنه ای را از تبعید بیرون آورد و امروز که سکان رهبری را گرفته راه همویی را می رود که روزی قدرت ملت به پائینش کشید و به جای نخوت بی حد و اندازه اش به او حقارت و آوارگی بخشید.

بیست و دوم بهمن ادامه عاشوراست، دستهایی که به خشم سنگها را جستجو می کنند تا بلور توهم خدایگان زمینی را بشکند.

منبع : روز آنلاین